politici versus
politicumest postremum, quod sic definit :
Πολιτικὸν δὲ τὸ ἄνευ πάθους, ἢ τρόπου πεποιημένον,veluti inquit,
ἵππους τε ξάνθας ἑκατὸν καὶ πεντήνοντα, moxque
λογοειδὴς δέ ἐστιν ὁ πεζότερος τῇ συνθέσει,quomodo
versum pedestremdixit Fortunatus Pictaviensis Episcopus lib. 5. cap. 4. aut quomodo Commodianum scripsisse ait Gennadius libro de Scriptor. Ecclesiasticis,
quasi versu. Unde constat
ἐρεύγεσθαι ὁ ποιητὴς, ἀλλ᾽ ὁ πολιτικὸς ἐρυγγάνειν λεγέτω: et alibi :
μεσονύκτιον, ποιητικόν, οὐ πολιτικόν.Ejusmodi est
politosdictos volunt : quomodo forte
politos sermonesdixit Victor Utic. lib. 3. de Persecut. Vandal. pag. 42 :
Si quis incredulus esse voluerit, pergat nunc Constantinopolim, et ibi reperiet unum Subdiaconem Reparatum sermones politos sine ulla offensione loquentem.Alii
ἐν τοῖς ὀνόμασιν ἐσοφίζοντο, οὐκ ἐν τοῖς νοήμασιν, inquit Xenophon. Unde si quæ in eorum oratione
Politici, ejusmodi versus forte nuncupantur, quasi civiles ac populares ; quorum nempe in colloquiis familiaribus vulgo usus erat. Sic enim
Namque sic hominis natura generata sit, ut habeat quiddam innatum quasi civile, atque populare, quod GræciLonge enim popularior est oratio pedestris ac soluta, quam stricta. Unde veteres Comici dum quotidianum sermonem imitari volunt, consulto a stricta versificationis observatione recesserunt, uti observat Terentianus Maurus :πολιτικὸν vocant, etc.
His consentanea scribit Hephestion pag. 17. comicos nempe ita versus suos exarasse, ut non observata ad normam metrorum lege soluta quodammodo oratione scripserint :Sed qui pedestres fabulas socco premunt Ut quæ loquuntur sumpta de vita putes, Vitiant iambon tractibus spondaicis, Et in secundo, et cæteris æque locis : Fidemque fictis dum procurant fabulis, In metro peccant, arte, non inscitia, Ne sint sonora verba consuetudinis, Paulumque rursus a solutis differant.
Idem tradunt de comicis Cicero, Priscianus, et Rufinus lib. de Metris. Et sane hocce comicorum scribendi genus potissimum inventum fuit, quod ad mores informandos aptius et magis idoneum videretur : undeτὸν γὰρ βίον οῦτοι μιμούμενοι, θέλουσι δοκεῖν διαλελυμμένως διαλέγεσθαι, καὶ μὴ ἐμμέτρως , dum enim vitam imitantur, soluta oratione disserere videri volunt, non vero stricta.
morata oratioappellatur, in quo Terentius, et in sermonibus Plautus, excelluit, teste Varrone apud Nonium. In utroque autem scribendi genere, Terentii nimirum et Plauti,
non qualiacumque, sed grandia, pulchra, et elaborataverba observare est, quod de ethica dictione Sidonius dixit lib. 8. Epist. 11. quæ quidem omnia etiam Politicis versibus conveniunt. Grandibus enim, et compositis ferme semper farciuntur, seu, ut voce utar Joannis Tzetzæ Chil. 9. v. 282.
quindenis syllabis constant, ex 2. iambicis dimetris versiculis, priore Catalecto, posteriore Catalectico Anacreonteo : in quibus potius tonorum,Hos versus, ni fallor, seu potius politicorum versuum concinnatores carpit Joannes Euchaita Carn.(ut apte et leniter inter metiendum cadant) quam quantitatis syllabarum ratio habetur.
Μέτρον δ᾽ ἄμετρον οὐδαμῶς μέτρον λέγω.
Versus,Hactenus vir doctissimus.inquit, Politici, ut plurimum Iambicis et Anacreonticis constant : ita tamen ut nulla quantitatis syllabarum, quod accuratissime veteres observabant, ratio habeatur, tantum earum numerus, declinationesque accentuum attendantur, et ratio ista confingendorum carminum non nune primum in ea natione, sed multa abhinc sæcula, laboris forsan pertæsa ante, et barbarie omnia occupante,(adde quoque similium rerum ignorationem) in usu fuisse comperitur, ut videmus in Photii Patriarchæ, Christophori Primi a Secretis, Constantini Anagnostæ, Manuelis Imperatoris, et aliorum Hemiiambis, sive Anacreonticis, Pselli, Metaphrastæ, Manassæ, Philippi Solitarii, Manuelis Philæ, Tzetzæ iambis et politicis : quo tamen recentiores et negligentiores in illis pangendis fuere. Et quemadmodum Anacreontici non omnes, eodem syllabarum ac pedum numero concluduntur : ita et hi nunc pluribus, nunc paucioribus syllabis, ad eorum tamen normam componuntur. In iambicis aliter factum est : nam veteres ratione pedum longiorum, aut contractiorum, nunc syllabis auctiores, nunc imminutiores dictos versus fecerint licet, semper pedum numerum observarunt ; recentiores syllabas tantum, easque duodecim religiosissime servant. Quod idem servatum est in Politicis, in quibus syllabas quindecim nunquam excedunt : et si quæ ultra videntur, eas per aphæresin, sive synalephen decurtant et absumunt ; quod magis in Græcorum recenti vulgatoque sermone, ut et in Italorum, apud quos similes hiatus ad numerum syllabarum retinendum restringuntur, conspicitur. Politici ideo dicti, quod communes omnium sunt, usuique eorum accommodati : sic quoque scorta et meretrices, quod omnibus sunt obsequiosæ et peculiares, et servitutem publicam serviunt, non alio addito, sed solummodoπολιτικῶν nomine innotescunt. Meri Trochaici sunt : quemadmodum enim illi septem pedibus et syllaba constant, ita et hi : nisi quod antiquorum similes versus ratione pedum longiorum quindecim syllabas aliquando excedunt, Politici numquam, ut de lambicis dictum est. Et quemadmodum antiquorum duobus membris integrantur, mediique inciduntur, ita et hi qui nuncupantur Politici.
Politĭci Versus
(πολιτικοὶ στίχοι). A name given to verses written in popular metres and involving principles peculiar to the popular prosody, as rhyme, accentual quantity, etc. In this sense πολιτικός is used in reference to the general body of the citizens, the πολλοί or plebeians. See rhyme.